تــ ــَرس در دو قدمیــ ــم چَمپآتمــ ــه زدِهـ و بآ چَشمــ ـآنِ سیآهـ و بی روحش بِمَن مینگرد.

.بــ ــه جآدِهـ ی بی انتهــ ــآیِــ روبرویــ ــم زُل میزنــ ــم و قدم برمیدآرمـــ..

چَشمــ ــآنمــ رآ آهستــ ــه میبندم و در آغوشش فرو میرمـــ..

.بدنمــ میلرزد. .مآنند بآتلآقــ ــی سیآهـ مرآ در خود میبَلعَد..

وجودمــــ شعلــ ـِه میکشد از فریآد هآیِ خفتــ ــه ای ک زبآنـــ بآز کردهـ اند..

کیست مرآ یآریــــ کند در ایــ ــن تنگنآیــ غریب..؟

+دروود..طبق معمــ ــول نعشگیــ ـــِ خودمــ ــه!..:دیــ

+خ تنبلــــ شدمــ درس نمخونمــ اص..

بدرووود..

یآدِتْـــ نَــــرِه مَ یِــ دُخیــ دیوونَمْـــــ